Αριστερά και ΜΜΕ

zoornalistas Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής Αριστερά και ΜΜΕ https://www.zoornalistas.com/2026/06/blog-post_633.html Jun 14th 2026, 14:48 Η κριτική των Γάλλων διανοητών και πανεπιστημιακών Μικαέλ Φεσέλ και Ετιέν Ολιόν «Η άκρα δεξιά ενάντια στην πολιτική – Μια παράξενη νίκη» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις) στον τρόπο που γίνονται οι αντιπαραθέσεις στα τηλεοπτικά πάνελ και πως αυτές αποκαθάρουν τον ακροδεξιό λόγο, είναι από το πιο σημαντικά σημεία του περιγραφόμενου εδώ βιβλίου. Αν θέλεις να παίξεις στο παιγνίδι των ΜΜΕ, πρέπει να αρνηθείς να μιλάς για ισότητα, για προοδευτική φορολογία, για ό,τι συνθέτει ένα σύγχρονο αριστερό λόγο. Πρέπει να αυτοευνουχιστείς, διαφορετικά, σου λένε, πως οι τηλεθεατές αλλάζουν κανάλι. Πρέπει «να παριστάνεις τον νεόκοπο Ουσάρο, πρόθυμο να καταγγείλει μπροστά στις κάμερες, ενώπιον εκατομμυρίων τηλεθεατών, τον αφόρητο ιμπεριαλισμό του αριστερού Τύπου». Όσο πιο αφηρημένα μιλάς αποφεύγοντας τις γωνίες, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να ακουστείς στις ζώνες της υψηλής ακροαματικότητας. Γι’ αυτό και θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως να μιλάς στα μεγάλα κανάλια κατά της «κοινής λογικής». Αν μιλάς για τη γαλλική «διατροφική λευκότητα», είναι πιο πιθανό να σου το επιτρέψουν απ’ ό,τι αν μιλάς για τους μηχανισμούς κοινωνικής αναπαραγωγής στην εκπαίδευση. Να μου επιτρέψετε να σας πως έχω ίδια πείρα του θέματος. Έχω τύχει να συμμετάσχω σε συζήτηση όπου οι συνομιλητές μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν, γιατί πρέπει καλά και ντε να σπουδάζουν όλα τα παιδιά. Γιατί πρέπει όλοι να στοχεύουν να γίνουν επιστήμονες. Χάθηκαν τα τεχνικά επαγγέλματα; Αυτό ακούγεται ως κοινή λογική. Είναι όμως μια αδυσώπητη ταξική λογική. «Το ότι οι αντιδραστικοί χλευάζουν τις αφαιρέσεις της Αριστεράς του πνεύματος ασφαλώς δεν είναι κάτι καινούργιο…Το πρωτόγνωρο είναι η σημερινή επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος». Είναι όμως πρωτόγνωρο; Αν διαβάσουμε καλά το βιβλίο «Η άκρα δεξιά ενάντια στην πολιτική – Μια παράξενη νίκη» θα διαπιστώσουμε πως δεν είναι και τόσο πρωτόγνωρο. Αυτό άρχισε να επιβάλλεται από τη στιγμή που η Αριστερά «ξέχασε» να μιλά για την ισότητα. Αντιθέτως, κατά τους δυο συγγραφείς, «η πολιτική, έτσι όπως την υπερασπιζόμαστε εδώ, επιτρέπει να αντιπαρατεθεί σε αυτό το εθνικιστικό «σπίτι μας» όχι ένα αλλού για λίγους προνομιούχους, αλλά ένα «εμείς» που δεν απλή γενίκευση του «εγώ». Δηλαδή ένα «εμείς» προσανατολισμένο στην ισότητα, όχι στην ταυτότητα». Πάντως ούτως ή άλλως όλο και περισσότεροι αριστεροί διανοούμενοι αρνούνται να συμμετέχουν σε τέτοιες συζητήσεις, όπου «ο σχολιασμός της μιας ή της άλλης πολιτικής τακτικής αδιαφορεί από τη φύση του για τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων». -απόσπασμα από κείμενο του Γιώργου Σιακαντάρη στο bookpress (ολόκληρο ΕΔΩ) You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672 If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here: https://blogtrottr.com/unsubscribe/FfCjQp?lctg=1169672&signature=ac55ed6460b6b4632fca0e0899e67abe40df2c59cfb9c572e6c1f7af4e043261