Απολαυστικοί Μπογιόπουλος και Νταλάρας - Εν τέλει, ευτυχώς που υπάρχει Ραδιόφωνο...

zoornalistas Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής Απολαυστικοί Μπογιόπουλος και Νταλάρας - Εν τέλει, ευτυχώς που υπάρχει Ραδιόφωνο... https://www.zoornalistas.com/2026/04/blog-post_84.html Apr 10th 2026, 14:29 O Διονύσης Βραϊμάκης άκουσε το μουσικό δίωρο στον Real fm και γράφει στο Ηarddog: Το απόβραδο και το βράδυ δεν ακούς ραδιόφωνο –συνήθως βλέπεις τηλεόραση όπως ο περισσότερος «κανονικός» κόσμος. Αλλά εσύ δεν υπακούς σε κανονικότητες. Περπατάς στα πλήκτρα του λάπτοπ, ανακατεύεις λέξεις για να τις κάνεις γραμμές και τις γραμμές κείμενα και παράλληλα κολλάς στα ερτζιανά και αποζημιώνεσαι ακούγοντας. Βραδινό δίωρο στον Real fm και παρακολουθείς Νίκο Μπογιάπουλο που μετατρέπει την πολιτική εκπομπή του σε μουσική. Αυτό κάνει κάθε Παρασκευή, αλλά η συγκεκριμένη έγινε Τρίτη, 8 Απριλίου, και όχι τυχαία. Ήταν επέτειος ενός θλιβερού γεγονότος: του θανάτου του Απόστολου Καλδάρα στις 8 Απριλίου 1990. Κοντά του, για το αφιέρωμα που αποδείχθηκε διαμαντάκι, ο Γιώργος Νταλάρας. Ήταν ένα ραδιοφωνικό φορτίον μνήμης από τραγούδια μιας εποχής που πλέον μοιάζει με φαντασία –σαν κάτι που δεν υπήρξε αλλά εξιδανικεύτηκε στο μυαλό της πολιτιστικής ιστορίας. Τραγούδια, αναμνήσεις και πληροφορίες. Ακούς για περιστατικά που είχες ξεχάσει ή δεν τα ήξερες, για γνωριμίες (Καλδάρας-Χατζιδάκις), για χαρακτήρες, για δραματικά γεγονότα –όπως ήταν ο χαμός της 11χρονης κόρης του μουσουργού– και για ευτράπελα. Σε ένα από αυτά περιγράφεται η μεγάλη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου να χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού τής χαροκαμένης οικογένειας και να εισβάλει ντυμένη μπαλαρίνα για να δώσει, μέρες μετά, μια στιγμή φευγαλέας λησμονιάς. Ανάμεσα στα άλλα, παρακολουθήσαμε τον Κώστα Καλδάρα να μιλάει για τον πατέρα του και, ακόμα, για το αξεπέραστο «Πετραδάκι, πετραδάκι» που το άκουγαν οι οικείοι του τόσες πολλές φορές που «έγινε κοτρόνα στο κεφάλι μας» (εύθυμη η αναφορά του, όχι αφοριστική), για τη μαμά, την κυρία Λούλα, καλλιτεχνική και δημιουργική φύση, την οποία ο Απόστολος ήθελε σπίτι («ήταν και πολύ όμορφη γυναίκα», λέει ο γιος), αλλά και η οποία είχε πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στα τραγούδια του δημιουργού. Αναφορά από τον Καλδάρα τον νεότερο έγινε και για την πρώτη μηχανή του Νταλάρα, μια Καβασάκι, με την οποία επισκέφθηκε στους Θρακομακεδόνες την οικογένεια («Κανείς δεν είναι τέλειος» σχολίασε ο τραγουδιστής, κάπως... ένοχα) και έκανε τον Απόστολο να απαγορεύσει στον γιο τις μηχανές: «Με αυτόν τον τρελό θα πας;» Αυτά τα λίγα από τα πολλά που ακούσαμε, μαζί και αρκετά δείγματα από το πλήθος τραγουδιών του Καλδάρα. Ακόμα, δόθηκε και μια είδηση από τον υιό, ότι επιτέλους είναι έτοιμη (το «επιτέλους» δικό του) η Ορχήστρα Καλδάρα που θα εμφανιστεί το καλοκαίρι. Εν τέλει, ευτυχώς που υπάρχει Ραδιόφωνο. Το καλό, δημιουργικό, παιδί των ερτζιανών που, σύμφωνα με το σλόγκαν, «δεν κουράζει τα μάτια, δεν λερώνει τα χέρια». Και ανταμείβει τους πιστούς του. You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672 If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here: https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672