American Psychos
zoornalistas
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
American Psychos
https://www.zoornalistas.com/2026/01/american-psychos.html
Jan 22nd 2026, 09:37
Εναν χρόνο πριν ο Ντόναλντ Τραμπ ορκιζόταν για δεύτερη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ και την ίδια στιγμή καταργούσε αντιρατσιστικές και περιβαλλοντικές πολιτικές, αποχωρούσε από διεθνείς συνθήκες, υπέγραφε 26 εκτελεστικά διατάγματα, ίδρυε έναν κρατικό «κόφτη» με επικεφαλής τον ναζιστή πρώην σύντροφό του Ιλον Μασκ και απένεμε χάρη σε 1.500 οπαδούς του που είχαν εισβάλει στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ το 2021.
Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για τα έργα και τις ημέρες του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά θα καταπιαστώ με μια εκ των τελευταίων πράξεών του για να ξετυλίξω το κουβάρι αυτού του άρθρου. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, λοιπόν, έστειλε μήνυμα στον Νορβηγό πρωθυπουργό δηλώνοντάς του εν ολίγοις ότι από τη στιγμή που η Νορβηγική Επιτροπή για το Νόμπελ Ειρήνης δεν του απένειμε το βραβείο, τότε και εκείνος δεν θα ασχοληθεί άλλο με την επικράτηση της ειρήνης. Δηλαδή κάπως σαν «αφού δεν μου δώσατε το Νόμπελ, το πάω για πόλεμο».
Και μπορεί να θεωρείται μια αστεία είδηση, το μήνυμα όμως του Τραμπ προς έναν ομόλογό του μαρτυρεί την απίστευτα προβληματική, παραληρηματική διάσταση της πολιτικής που ασκεί: η ηθική υπάρχει όσο ο ίδιος επωφελείται και ο κατευνασμός στις πράξεις αυτές νομιμοποιεί περαιτέρω άσκηση βίας. Η ειρήνη για τον ίδιο δεν είναι προϋπόθεση ή αρχή, αλλά μια υπό όρους παροχή, μια συνδιαλλαγή με κατά βάση οικονομικά συμφέροντα.
Η γαλλική εφημερίδα «Liberation» είχε υποδεχτεί με αυτό το εξωφυλλο
την πρώτη θητεία Τραμπ. Αποδείχτηκε προφητικό...
Αυτό το φαινόμενο του νεοσυντηρητισμού που πρεσβεύουν ο Τραμπ και το MAGA παρεάκι του χαρακτηρίστηκε από τον Νορβηγό φιλόσοφο Λαρς Σβέντσεν σε πρόσφατο άρθρο ως «σαδο-συντηρητισμός». Ο Σβέντσεν τονίζει ότι σε αντίθεση με τον κλασικό συντηρητισμό των ελεύθερων αγορών, της παράδοσης, του νόμου και της τάξης, ο σαδο-συντηρητισμός δημιουργεί πολιτικές ώστε να απολαμβάνει την υποταγή του άλλου, επιθυμεί να είναι φόβητρο και να συντρίβει, να εξευτελίζει οποιονδήποτε θεωρεί αντίπαλο, εχθρό, διαφορετικό.
Θα ήταν αργά να δηλώσουμε ότι ο Λευκός Οίκος έχει καταληφθεί από ψυχοπαθείς;
Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι έναν στίχο των Pavement στο κομμάτι Harness Your Hopes. Τhe freaks have stormed the White House / I'm moving to a lighthouse, αλλά και την ταινία της Μέρι Χάρον (βασισμένη το βιβλίο του Μπρετ Ιστον Ελις) American Psycho.
Εχουμε 1989, ο Πάτρικ Μπέιτμαν είναι 27 χρόνων, αντιπρόεδρος σε μια εταιρεία στη Wall Street, serial-killer, γυναικοκτόνος, ολίγον κανίβαλος και θαυμαστής του Ντόναλντ Τραμπ. Ο σαδομαζοχιστής Μπέιτμαν έχει την ανάγκη να βλέπει ή να φαντάζεται ότι βλέπει τον Τραμπ ή άλλα μέλη της οικογένειάς του να τριγυρνούν με τα ακριβά τους αμάξια στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης. Είναι ένα είδος ιεροτελεστίας για τον ίδιο, μια αιώνια υπόσχεση που έχει δώσει στον εαυτό του: να γίνει ένας Τραμπ.
Προσπαθεί να προσεγγίσει αυτόν που θεωρεί «άπιαστο», εκείνον που τη δεκαετία του '80 μεγαλούργησε με την κληρονομημένη κατασκευαστική εταιρεία του πατέρα του, μεταμορφώθηκε σε μιντιακή περσόνα, εξέδωσε βιβλίο με επιχειρηματικές συμβουλές, ενώ αποκτούσε όλο και περισσότερη πολιτική υπόσταση, έκανε παρεμβάσεις, σχόλια, είχε άποψη. Στην ταινία ο Τραμπ αναφέρεται 2 φορές, ενώ στο βιβλίο πάνω από 30, υποδηλώνοντας τον αστείρευτο ζήλο που νιώθει ο Μπέιτμαν για εκείνον τον κτηματομεσίτη που έχει μετουσιώσει την επιτυχία σε ισχύ.
Και μπορεί ο Πάτρικ Μπέιτμαν να μην ψήφιζε τον Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2016, καθώς ίσως να τον έβρισκε ρηχό, ηλικιωμένο, απροετοίμαστο ή χαοτικό, στις εκλογές του 2024 όμως, ο Μπέιτμαν όπως και η Wall Street, οι Big Tech και οι λοιποί ολιγάρχες ψήφισαν δαγκωτό Τραμπ.
Το 2024 ήταν ένας Τραμπ έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα, όπου δίπλα του στέκονται, τον συμβουλεύουν και τον γλείφουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, η αφάν γκατέ της Ακροδεξιάς και του νεο-ναζισμού. Πλέον δεν ντρέπονται να πουν φωναχτά αυτό που σκέφτονται, δεν φοβούνται να ραγίσουν καρδιές, να κρυφτούν, να απολογηθούν, να κάνουν ό,τι πρέπει να κάνουν για να διατηρήσουν και αυξήσουν την ισχύ τους. Πλέον έχουν έναν και μόνο σκοπό: την τελική τους επικράτηση με όλα τα μέσα.
Στην τελευταία σκηνή του American Psycho, ενώ ο Ρόναλντ Ρίγκαν απευθύνει διάγγελμα προς τους Αμερικανούς, οι συνάδελφοι του Μπέιτμαν αναρωτιούνται για την άνεση του Αμερικανού πρόεδρου να λέει τόσο εύκολα ψέματα.
Στην εποχή του Τραμπ, δεν χρειάζονται όμως πια ψέματα, αφού ο «ο εσωτερικός κόσμος δεν μετράει».
Κάθιδρος ο Μπέιτμαν μπροστά από μια πόρτα που γράφει «Δεν υπάρχει έξοδος» μονολογεί:
«Δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια να ξεπεράσω. Ολα όσα έχω κοινά με τους ανεξέλεγκτους και τους τρελούς, τους κακούς και τους σατανικούς, όλη η καταστροφή που έχω προκαλέσει και η απόλυτη αδιαφορία μου απέναντί της, όλα τα έχω πλέον ξεπεράσει. Ο πόνος μου είναι συνεχής και έντονος και δεν ελπίζω σε έναν καλύτερο κόσμο για κανέναν. Στην πραγματικότητα, θέλω ο πόνος μου να μεταδοθεί και σε άλλους. Δεν θέλω κανείς να γλιτώσει, αλλά ακόμα και αφού το παραδέχομαι αυτό, δεν υπάρχει κάθαρση. Η τιμωρία μου συνεχίζει να μου διαφεύγει και δεν αποκτώ βαθύτερη γνώση του εαυτού μου. Δεν μπορεί να εξαχθεί καμία νέα γνώση από την αφήγησή μου. Αυτή η ομολογία δεν είχε κανένα νόημα».
Οδυσσέας Γραμματικάκης
Εφημερίδα των Συντακτών (21.1.2026)
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
American Psychos
https://www.zoornalistas.com/2026/01/american-psychos.html
Jan 22nd 2026, 09:37
Εναν χρόνο πριν ο Ντόναλντ Τραμπ ορκιζόταν για δεύτερη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ και την ίδια στιγμή καταργούσε αντιρατσιστικές και περιβαλλοντικές πολιτικές, αποχωρούσε από διεθνείς συνθήκες, υπέγραφε 26 εκτελεστικά διατάγματα, ίδρυε έναν κρατικό «κόφτη» με επικεφαλής τον ναζιστή πρώην σύντροφό του Ιλον Μασκ και απένεμε χάρη σε 1.500 οπαδούς του που είχαν εισβάλει στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ το 2021.
Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για τα έργα και τις ημέρες του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά θα καταπιαστώ με μια εκ των τελευταίων πράξεών του για να ξετυλίξω το κουβάρι αυτού του άρθρου. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, λοιπόν, έστειλε μήνυμα στον Νορβηγό πρωθυπουργό δηλώνοντάς του εν ολίγοις ότι από τη στιγμή που η Νορβηγική Επιτροπή για το Νόμπελ Ειρήνης δεν του απένειμε το βραβείο, τότε και εκείνος δεν θα ασχοληθεί άλλο με την επικράτηση της ειρήνης. Δηλαδή κάπως σαν «αφού δεν μου δώσατε το Νόμπελ, το πάω για πόλεμο».
Και μπορεί να θεωρείται μια αστεία είδηση, το μήνυμα όμως του Τραμπ προς έναν ομόλογό του μαρτυρεί την απίστευτα προβληματική, παραληρηματική διάσταση της πολιτικής που ασκεί: η ηθική υπάρχει όσο ο ίδιος επωφελείται και ο κατευνασμός στις πράξεις αυτές νομιμοποιεί περαιτέρω άσκηση βίας. Η ειρήνη για τον ίδιο δεν είναι προϋπόθεση ή αρχή, αλλά μια υπό όρους παροχή, μια συνδιαλλαγή με κατά βάση οικονομικά συμφέροντα.
Η γαλλική εφημερίδα «Liberation» είχε υποδεχτεί με αυτό το εξωφυλλο
την πρώτη θητεία Τραμπ. Αποδείχτηκε προφητικό...
Αυτό το φαινόμενο του νεοσυντηρητισμού που πρεσβεύουν ο Τραμπ και το MAGA παρεάκι του χαρακτηρίστηκε από τον Νορβηγό φιλόσοφο Λαρς Σβέντσεν σε πρόσφατο άρθρο ως «σαδο-συντηρητισμός». Ο Σβέντσεν τονίζει ότι σε αντίθεση με τον κλασικό συντηρητισμό των ελεύθερων αγορών, της παράδοσης, του νόμου και της τάξης, ο σαδο-συντηρητισμός δημιουργεί πολιτικές ώστε να απολαμβάνει την υποταγή του άλλου, επιθυμεί να είναι φόβητρο και να συντρίβει, να εξευτελίζει οποιονδήποτε θεωρεί αντίπαλο, εχθρό, διαφορετικό.
Θα ήταν αργά να δηλώσουμε ότι ο Λευκός Οίκος έχει καταληφθεί από ψυχοπαθείς;
Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι έναν στίχο των Pavement στο κομμάτι Harness Your Hopes. Τhe freaks have stormed the White House / I'm moving to a lighthouse, αλλά και την ταινία της Μέρι Χάρον (βασισμένη το βιβλίο του Μπρετ Ιστον Ελις) American Psycho.
Εχουμε 1989, ο Πάτρικ Μπέιτμαν είναι 27 χρόνων, αντιπρόεδρος σε μια εταιρεία στη Wall Street, serial-killer, γυναικοκτόνος, ολίγον κανίβαλος και θαυμαστής του Ντόναλντ Τραμπ. Ο σαδομαζοχιστής Μπέιτμαν έχει την ανάγκη να βλέπει ή να φαντάζεται ότι βλέπει τον Τραμπ ή άλλα μέλη της οικογένειάς του να τριγυρνούν με τα ακριβά τους αμάξια στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης. Είναι ένα είδος ιεροτελεστίας για τον ίδιο, μια αιώνια υπόσχεση που έχει δώσει στον εαυτό του: να γίνει ένας Τραμπ.
Προσπαθεί να προσεγγίσει αυτόν που θεωρεί «άπιαστο», εκείνον που τη δεκαετία του '80 μεγαλούργησε με την κληρονομημένη κατασκευαστική εταιρεία του πατέρα του, μεταμορφώθηκε σε μιντιακή περσόνα, εξέδωσε βιβλίο με επιχειρηματικές συμβουλές, ενώ αποκτούσε όλο και περισσότερη πολιτική υπόσταση, έκανε παρεμβάσεις, σχόλια, είχε άποψη. Στην ταινία ο Τραμπ αναφέρεται 2 φορές, ενώ στο βιβλίο πάνω από 30, υποδηλώνοντας τον αστείρευτο ζήλο που νιώθει ο Μπέιτμαν για εκείνον τον κτηματομεσίτη που έχει μετουσιώσει την επιτυχία σε ισχύ.
Και μπορεί ο Πάτρικ Μπέιτμαν να μην ψήφιζε τον Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2016, καθώς ίσως να τον έβρισκε ρηχό, ηλικιωμένο, απροετοίμαστο ή χαοτικό, στις εκλογές του 2024 όμως, ο Μπέιτμαν όπως και η Wall Street, οι Big Tech και οι λοιποί ολιγάρχες ψήφισαν δαγκωτό Τραμπ.
Το 2024 ήταν ένας Τραμπ έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα, όπου δίπλα του στέκονται, τον συμβουλεύουν και τον γλείφουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, η αφάν γκατέ της Ακροδεξιάς και του νεο-ναζισμού. Πλέον δεν ντρέπονται να πουν φωναχτά αυτό που σκέφτονται, δεν φοβούνται να ραγίσουν καρδιές, να κρυφτούν, να απολογηθούν, να κάνουν ό,τι πρέπει να κάνουν για να διατηρήσουν και αυξήσουν την ισχύ τους. Πλέον έχουν έναν και μόνο σκοπό: την τελική τους επικράτηση με όλα τα μέσα.
Στην τελευταία σκηνή του American Psycho, ενώ ο Ρόναλντ Ρίγκαν απευθύνει διάγγελμα προς τους Αμερικανούς, οι συνάδελφοι του Μπέιτμαν αναρωτιούνται για την άνεση του Αμερικανού πρόεδρου να λέει τόσο εύκολα ψέματα.
Στην εποχή του Τραμπ, δεν χρειάζονται όμως πια ψέματα, αφού ο «ο εσωτερικός κόσμος δεν μετράει».
Κάθιδρος ο Μπέιτμαν μπροστά από μια πόρτα που γράφει «Δεν υπάρχει έξοδος» μονολογεί:
«Δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια να ξεπεράσω. Ολα όσα έχω κοινά με τους ανεξέλεγκτους και τους τρελούς, τους κακούς και τους σατανικούς, όλη η καταστροφή που έχω προκαλέσει και η απόλυτη αδιαφορία μου απέναντί της, όλα τα έχω πλέον ξεπεράσει. Ο πόνος μου είναι συνεχής και έντονος και δεν ελπίζω σε έναν καλύτερο κόσμο για κανέναν. Στην πραγματικότητα, θέλω ο πόνος μου να μεταδοθεί και σε άλλους. Δεν θέλω κανείς να γλιτώσει, αλλά ακόμα και αφού το παραδέχομαι αυτό, δεν υπάρχει κάθαρση. Η τιμωρία μου συνεχίζει να μου διαφεύγει και δεν αποκτώ βαθύτερη γνώση του εαυτού μου. Δεν μπορεί να εξαχθεί καμία νέα γνώση από την αφήγησή μου. Αυτή η ομολογία δεν είχε κανένα νόημα».
Οδυσσέας Γραμματικάκης
Εφημερίδα των Συντακτών (21.1.2026)
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672