Λίγοι καταλαβαίνουν πια...
zoornalistas
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Λίγοι καταλαβαίνουν πια...
https://www.zoornalistas.com/2026/03/blog-post_758.html
Mar 28th 2026, 21:52
Στις 25 του Σεπτέμβρη του 2024 η Μαρινέλλα καταρρέει στο κατάμεστο Ηρώδειο την ώρα που τραγουδούσε. Για τις επόμενες ώρες ξεκινάει ένα ρεσιτάλ, όχι σαν το δικό της με τον Κώστα Χατζή. Ένα ρεσιτάλ μίσους, κακίας, μικρότητας κι ηλικιακού ρατσισμού στα σχόλια. Εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες φρικτά σχόλια. Τι να νιώθουν άραγε αυτοί τώρα; Έχουν νιώσει και ποτέ;
Τι πιο εύκολο άλλωστε στην εποχή μας, θα μου πείτε. Ο καθένας νιώθει ότι έχει ένα μικρόφωνο μπροστά του κι αφού το Facebook σε ρωτάει τι σκέφτεσαι, εσύ αποφασίζεις να το γράψεις, χωρίς να το φιλτράρεις πρώτα. Δεν υπάρχει χρόνος. Σαν όλη η γη να περιμένει για να ευφρανθεί να ακούσει την ροχάλα εμετού που ζωγράφισε το μυαλό σου σε nanoseconds.
Ανάμεσα στα σχόλια για την «ηλικιωμένη» που «τι θέλει και τραγουδάει ακόμα» και τα «ρεζίλια», εμένα με είχε κυριεύσει ένα δέος. Τι κι αν δεν ήμουν ποτέ φαν της; Τι κι αν δε θα γίνω ποτέ;
Η Μαρινέλλα δεν είχε καμία ανάγκη να τραγουδάει σε αυτήν την ηλικία. Δεν το έκανε για βιοπορισμό, δεν ήταν εξαθλιωμένη και σίγουρα δεν της είχε λείψει η αναγνώριση κι η αγάπη. Η Μαρινέλλα τραγουδούσε γιατί σε αντίθεση με τους περισσότερους μας κατάφερε να βρει ποια είναι και να εκφραστεί μέσα από αυτό. Κατάφερε να δώσει ένα νόημα σε αυτό το χάος που λέγεται ζωή κι οι περισσότεροι το περνάμε κρυμμένοι σε κρησφύγετα και καταφύγια, να μας βρει παρθένους ο Χάρος, χωρίς τη μυρωδιά της ζωής στο στόμα.
Για αυτό κι αυτό το μίσος, είναι σκληρό για έναν προσκυνημένο να βλέπει κάποιον να στέκεται στα πόδια του και να βαδίζει μπροστά του. Να μην τον γέρνουν, να μην τον καμπουριάζουν ούτε η ηλικία ούτε τα προβλήματα υγείας. Η περηφάνια του άλλου μοιάζει με απαξίωση, κι ας μην είναι.
Αυτό το νόημα, αυτό το πάθος είναι άχρονο, άφθαρτο, ειλικρινές. Ακόμα κι αν το σώμα πια δε μπορεί να ανταποκριθεί, αυτό συνεχίζει να υπάρχει, έτσι γεννιέται αυτό που λέμε ψυχή και σπάει τα όρια του ανθρώπου και των αισθήσεων του, ξεπερνάει την ημερομηνία λήξης μας που ορίζουν τα γονίδια μας. Αυτό μας κάνει διαχρονικούς.
Η Μαρινέλλα σταμάτησε «να ζει» κρατώντας το μικρόφωνο πάνω στην πιο ιερή σκηνή της χώρας. Σήμερα με την ανακοίνωση του θανάτου της είδα ξανά το στιγμιότυπο. Οι τελευταίες της λέξεις ήταν «Θεέ μου, μας έμαθες εσύ τόσο πολύ να αγαπάμε…» Τι δέος ρε γαμώτο.
Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ζωής της, αλλά και της ζωής γενικότερα. Κι αν το τέλος είναι παρόμοιο για όλους μας, αυτό κάνει την διαφορά, αν πεθάναμε με το μικρόφωνο στο χέρι, αν τελικά ήπιαμε όλο το μπουκάλι της αγάπης, αν ζήσαμε τελικά για ένα όνειρο, κι ας ήταν η φωτιά του να μας κάψει.
Λίγοι καταλαβαίνουν πια.
Κυκλοθυμικός (fb)
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Λίγοι καταλαβαίνουν πια...
https://www.zoornalistas.com/2026/03/blog-post_758.html
Mar 28th 2026, 21:52
Στις 25 του Σεπτέμβρη του 2024 η Μαρινέλλα καταρρέει στο κατάμεστο Ηρώδειο την ώρα που τραγουδούσε. Για τις επόμενες ώρες ξεκινάει ένα ρεσιτάλ, όχι σαν το δικό της με τον Κώστα Χατζή. Ένα ρεσιτάλ μίσους, κακίας, μικρότητας κι ηλικιακού ρατσισμού στα σχόλια. Εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες φρικτά σχόλια. Τι να νιώθουν άραγε αυτοί τώρα; Έχουν νιώσει και ποτέ;
Τι πιο εύκολο άλλωστε στην εποχή μας, θα μου πείτε. Ο καθένας νιώθει ότι έχει ένα μικρόφωνο μπροστά του κι αφού το Facebook σε ρωτάει τι σκέφτεσαι, εσύ αποφασίζεις να το γράψεις, χωρίς να το φιλτράρεις πρώτα. Δεν υπάρχει χρόνος. Σαν όλη η γη να περιμένει για να ευφρανθεί να ακούσει την ροχάλα εμετού που ζωγράφισε το μυαλό σου σε nanoseconds.
Ανάμεσα στα σχόλια για την «ηλικιωμένη» που «τι θέλει και τραγουδάει ακόμα» και τα «ρεζίλια», εμένα με είχε κυριεύσει ένα δέος. Τι κι αν δεν ήμουν ποτέ φαν της; Τι κι αν δε θα γίνω ποτέ;
Η Μαρινέλλα δεν είχε καμία ανάγκη να τραγουδάει σε αυτήν την ηλικία. Δεν το έκανε για βιοπορισμό, δεν ήταν εξαθλιωμένη και σίγουρα δεν της είχε λείψει η αναγνώριση κι η αγάπη. Η Μαρινέλλα τραγουδούσε γιατί σε αντίθεση με τους περισσότερους μας κατάφερε να βρει ποια είναι και να εκφραστεί μέσα από αυτό. Κατάφερε να δώσει ένα νόημα σε αυτό το χάος που λέγεται ζωή κι οι περισσότεροι το περνάμε κρυμμένοι σε κρησφύγετα και καταφύγια, να μας βρει παρθένους ο Χάρος, χωρίς τη μυρωδιά της ζωής στο στόμα.
Για αυτό κι αυτό το μίσος, είναι σκληρό για έναν προσκυνημένο να βλέπει κάποιον να στέκεται στα πόδια του και να βαδίζει μπροστά του. Να μην τον γέρνουν, να μην τον καμπουριάζουν ούτε η ηλικία ούτε τα προβλήματα υγείας. Η περηφάνια του άλλου μοιάζει με απαξίωση, κι ας μην είναι.
Αυτό το νόημα, αυτό το πάθος είναι άχρονο, άφθαρτο, ειλικρινές. Ακόμα κι αν το σώμα πια δε μπορεί να ανταποκριθεί, αυτό συνεχίζει να υπάρχει, έτσι γεννιέται αυτό που λέμε ψυχή και σπάει τα όρια του ανθρώπου και των αισθήσεων του, ξεπερνάει την ημερομηνία λήξης μας που ορίζουν τα γονίδια μας. Αυτό μας κάνει διαχρονικούς.
Η Μαρινέλλα σταμάτησε «να ζει» κρατώντας το μικρόφωνο πάνω στην πιο ιερή σκηνή της χώρας. Σήμερα με την ανακοίνωση του θανάτου της είδα ξανά το στιγμιότυπο. Οι τελευταίες της λέξεις ήταν «Θεέ μου, μας έμαθες εσύ τόσο πολύ να αγαπάμε…» Τι δέος ρε γαμώτο.
Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ζωής της, αλλά και της ζωής γενικότερα. Κι αν το τέλος είναι παρόμοιο για όλους μας, αυτό κάνει την διαφορά, αν πεθάναμε με το μικρόφωνο στο χέρι, αν τελικά ήπιαμε όλο το μπουκάλι της αγάπης, αν ζήσαμε τελικά για ένα όνειρο, κι ας ήταν η φωτιά του να μας κάψει.
Λίγοι καταλαβαίνουν πια.
Κυκλοθυμικός (fb)
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672