Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το ραδιοφωνάκι αγάπη μου
zoornalistas
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το ραδιοφωνάκι αγάπη μου
https://www.zoornalistas.com/2026/02/blog-post_399.html
Feb 13th 2026, 19:15
Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου η σημερινή, κατά το συνήθειο των τελευταίων ετών να στολίζουμε όλο το χρόνο με επετείους. Και έχει την πλάκα του ομολογώ, τουλάχιστον ως κάποιου είδους ινσέψιο, γιατί άμα δεν υπήρχαν οι κάθε είδους Παγκόσμιες Ημέρες οι μισοί παραγωγοί του σύγχρονου ραδιοφώνου δεν θα είχαν τι να πουν στα μικρόφωνά τους.
Τόσο αγχώνονται, τόσο φοβούνται, τόσο κλάνουν μετά συγχωρήσεως μη ξεστομίσουν κάτι αιχμηρό, κάτι ζόρικο, κάτι τσουχτερό και πέσουν τηλεφωνίδια από το εμπορικό του σταθμού σε φάση "που πάει να μας μπλέξει αυτός ο μαλάκας"…
Υπάρχει κι ο αντίλογος, βέβαια, ότι καλύτερα είναι ν' ακούς αυτό τον ηχητικό φιδέ, παρά να σου τρυπάνε τα τύμπανα φράσεις για τον τάδε μουσικό που "ήταν σημαντικό μέλος του δείνα σημαντικού συγκροτήματος".
Ή ακόμη χειρότερα, πληροφορίες όπως η έρευνα για τις δεκατέσσερις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης, όπου στη δεύτερη θέση φιγουράρει η "Βιέννα"!
Μάλιστα, όπως το ακούσατε, ράιτ θρου από το ιντερνετάκι, έλα τώρα καημένε, ποτέητο ποτάτο, άλλωστε αυτή τη γλώσσα, τα μπρόκεν Γκρηκ όλοι και όλες τα μιλάνε τώρα.
Γουατέβα…
"Πονάς ρεπόρτερ Ξανθάκη;", θα ρωτήσει σίγουρα το εξυπνοπούλι της τάξης, εκείνος ακριβώς ο μαθητής που διορίστηκε με μέσον στα έιτιζ και απολαμβάνει τη σύνταξή του από την περασμένη δεκαετία κιόλας.
Ναι πονάω, είναι η απάντηση, γιατί το γράψιμο είναι η μεγάλη μου αγάπη, αλλά η καψούρα μου παραμένει το ραδιόφωνο.
Και δεν ξεχνάω ότι πριν από 39 έτη, τέτοιες μέρες απ' τα ερτζιανά ξεκίνησα το ταξιδάκι μου στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.
Νταξ, είχαν προηγηθεί καναδυο άρθρα στο "Θούριο" (αν ξέρεις τι ήταν ο "Θούριος", χρειάζεσαι επειγόντως τρίπλεξ καρωτίδων!), άλλο εκείνα όμως, τα εσωτερικά δελτία της οργάνωσης, και άλλο η πραγματική επαφή με τον πολύ κόσμο, τον άγνωστο κόσμο, τον κόσμο που δίψαγε να ξεφύγει από τα βαθιά, βαθύτατα χασμουρητά της κρατικής ραδιοφωνίας.
Και σκάσαμε εμείς σαν τα κοτοπουλάκια της Λαμπρής…
Star Radio το λέγανε το πειρατικό ραδιόφωνο, στους 92,6 Μεγάκυκλους το άκουγε η πιτσιρικαρία και κατοικοεδρεύαμε σε ένα πλυσταριό των Θρακομακεδώνων -Βόρεια προάστια το πουλάγαμε, μπας και τσίμπαγε κάνα πλάσμα δροσερό.
Προσωπικά έκανα την εκπομπή με τα "ανεξάρτητα" ("indie", για τους φίλους) κάθε Δευτέρα τα μεσάνυχτα, για να επεκταθώ αργότερα και στην ποπ μιούζικ, διευρύνοντας το ρεπερτόριό μου.
Και για να καταλάβετε πόσο μεγάλη ήταν η δίψα του κόσμου για κάτι διαφορετικό, μας είχαν πει εμπιστευτικώς από τον Αθήνα 984, που είχε πάρει όλο το χαρτί της ραδιοφωνίας τότε, ότι ο μοναδικός πραγματικός τους ανταγωνιστής ήμασταν εμείς και όχι τα ζόμπι του Ραδιομεγάρου.
Για να βάλουμε ύστερα τα χεράκια μας και να βγάλουμε τα ματάκια μας…
Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες όταν μπαίνουν τα λεφτά στη μέση, όπως συμβαίνει και στο ραδιόφωνο του σήμερα που απ' τη μία το σφαλιαρίζει η πλεηλίστα και απ' την άλλη το κλωτσάει ο σπόνσορας. Συν την επέλαση των σόσιαλ, που καθιστούν σχεδόν γραφική την τέρψη άνευ εικόνων. Όπως στο "Αlien" κανείς δεν άκουγε τις κραυγές σου στο εξώτερο διάστημα, έτσι και στα media του εικοστού πρώτου αιώνα οι ήχοι του ραδιοφώνου χάνονται στους αιθέρες.
Ίσως η επιστροφή στην "πειρατεία" και στον ερασιτεχνισμό να είναι πιο απαραίτητη από κάθε άλλη φορά…
Υ.Γ.: Έχω ακούσει πολλά νόστιμα από επαρχιακά ραδιόφωνα στο πήγαινε έλα από Τρίκαλα.
Το πιο αστείο των τελευταίων ετών; Παίζει James ένας σταθμός της, ας πούμε, κεντρικής Ελλάδος, τελειώνει το τραγούδι και πετάει η παραγωγός την μνημειώδη ατάκα: "Οι James είναι από τις αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού και έχουν επισκεφθεί πολλές φορές τη χώρα μας αλλά και τη Θεσσαλονίκη"!
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το ραδιοφωνάκι αγάπη μου
https://www.zoornalistas.com/2026/02/blog-post_399.html
Feb 13th 2026, 19:15
Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου η σημερινή, κατά το συνήθειο των τελευταίων ετών να στολίζουμε όλο το χρόνο με επετείους. Και έχει την πλάκα του ομολογώ, τουλάχιστον ως κάποιου είδους ινσέψιο, γιατί άμα δεν υπήρχαν οι κάθε είδους Παγκόσμιες Ημέρες οι μισοί παραγωγοί του σύγχρονου ραδιοφώνου δεν θα είχαν τι να πουν στα μικρόφωνά τους.
Τόσο αγχώνονται, τόσο φοβούνται, τόσο κλάνουν μετά συγχωρήσεως μη ξεστομίσουν κάτι αιχμηρό, κάτι ζόρικο, κάτι τσουχτερό και πέσουν τηλεφωνίδια από το εμπορικό του σταθμού σε φάση "που πάει να μας μπλέξει αυτός ο μαλάκας"…
Υπάρχει κι ο αντίλογος, βέβαια, ότι καλύτερα είναι ν' ακούς αυτό τον ηχητικό φιδέ, παρά να σου τρυπάνε τα τύμπανα φράσεις για τον τάδε μουσικό που "ήταν σημαντικό μέλος του δείνα σημαντικού συγκροτήματος".
Ή ακόμη χειρότερα, πληροφορίες όπως η έρευνα για τις δεκατέσσερις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης, όπου στη δεύτερη θέση φιγουράρει η "Βιέννα"!
Μάλιστα, όπως το ακούσατε, ράιτ θρου από το ιντερνετάκι, έλα τώρα καημένε, ποτέητο ποτάτο, άλλωστε αυτή τη γλώσσα, τα μπρόκεν Γκρηκ όλοι και όλες τα μιλάνε τώρα.
Γουατέβα…
"Πονάς ρεπόρτερ Ξανθάκη;", θα ρωτήσει σίγουρα το εξυπνοπούλι της τάξης, εκείνος ακριβώς ο μαθητής που διορίστηκε με μέσον στα έιτιζ και απολαμβάνει τη σύνταξή του από την περασμένη δεκαετία κιόλας.
Ναι πονάω, είναι η απάντηση, γιατί το γράψιμο είναι η μεγάλη μου αγάπη, αλλά η καψούρα μου παραμένει το ραδιόφωνο.
Και δεν ξεχνάω ότι πριν από 39 έτη, τέτοιες μέρες απ' τα ερτζιανά ξεκίνησα το ταξιδάκι μου στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.
Νταξ, είχαν προηγηθεί καναδυο άρθρα στο "Θούριο" (αν ξέρεις τι ήταν ο "Θούριος", χρειάζεσαι επειγόντως τρίπλεξ καρωτίδων!), άλλο εκείνα όμως, τα εσωτερικά δελτία της οργάνωσης, και άλλο η πραγματική επαφή με τον πολύ κόσμο, τον άγνωστο κόσμο, τον κόσμο που δίψαγε να ξεφύγει από τα βαθιά, βαθύτατα χασμουρητά της κρατικής ραδιοφωνίας.
Και σκάσαμε εμείς σαν τα κοτοπουλάκια της Λαμπρής…
Star Radio το λέγανε το πειρατικό ραδιόφωνο, στους 92,6 Μεγάκυκλους το άκουγε η πιτσιρικαρία και κατοικοεδρεύαμε σε ένα πλυσταριό των Θρακομακεδώνων -Βόρεια προάστια το πουλάγαμε, μπας και τσίμπαγε κάνα πλάσμα δροσερό.
Προσωπικά έκανα την εκπομπή με τα "ανεξάρτητα" ("indie", για τους φίλους) κάθε Δευτέρα τα μεσάνυχτα, για να επεκταθώ αργότερα και στην ποπ μιούζικ, διευρύνοντας το ρεπερτόριό μου.
Και για να καταλάβετε πόσο μεγάλη ήταν η δίψα του κόσμου για κάτι διαφορετικό, μας είχαν πει εμπιστευτικώς από τον Αθήνα 984, που είχε πάρει όλο το χαρτί της ραδιοφωνίας τότε, ότι ο μοναδικός πραγματικός τους ανταγωνιστής ήμασταν εμείς και όχι τα ζόμπι του Ραδιομεγάρου.
Για να βάλουμε ύστερα τα χεράκια μας και να βγάλουμε τα ματάκια μας…
Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες όταν μπαίνουν τα λεφτά στη μέση, όπως συμβαίνει και στο ραδιόφωνο του σήμερα που απ' τη μία το σφαλιαρίζει η πλεηλίστα και απ' την άλλη το κλωτσάει ο σπόνσορας. Συν την επέλαση των σόσιαλ, που καθιστούν σχεδόν γραφική την τέρψη άνευ εικόνων. Όπως στο "Αlien" κανείς δεν άκουγε τις κραυγές σου στο εξώτερο διάστημα, έτσι και στα media του εικοστού πρώτου αιώνα οι ήχοι του ραδιοφώνου χάνονται στους αιθέρες.
Ίσως η επιστροφή στην "πειρατεία" και στον ερασιτεχνισμό να είναι πιο απαραίτητη από κάθε άλλη φορά…
Υ.Γ.: Έχω ακούσει πολλά νόστιμα από επαρχιακά ραδιόφωνα στο πήγαινε έλα από Τρίκαλα.
Το πιο αστείο των τελευταίων ετών; Παίζει James ένας σταθμός της, ας πούμε, κεντρικής Ελλάδος, τελειώνει το τραγούδι και πετάει η παραγωγός την μνημειώδη ατάκα: "Οι James είναι από τις αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού και έχουν επισκεφθεί πολλές φορές τη χώρα μας αλλά και τη Θεσσαλονίκη"!
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672