Ο τοξικός τραπεζίτης
zoornalistas
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Ο τοξικός τραπεζίτης
https://www.zoornalistas.com/2026/02/blog-post_63.html
Feb 15th 2026, 11:13
Με τον Στουρνάρα ισχύει το γνωστό του Μπρεχτ: Δεν με ενδιαφέρει τι λέει, αλλά ποιος το λέει. Γιατί η αξιοπιστία αυτού του τσάρου του τραπεζικού μας συστήματος –τόσο δημοκρατικού και ανθρώπινου όσο ο ίδιος– έχει εξανεμιστεί από τη μακρά και επιτυχημένη θητεία του στις λεωφόρους της Εφορίας για τους πολλούς και της ευφορίας για τους λίγους. Και στα σκοτεινά μονοπάτια των σχέσεων με το κατεστημένο που χρεοκόπησε τη χώρα. Στο διάδημά του όμως προστέθηκε τελευταία και άλλο ένα πετράδι: η εμφάνισή του στην Ομάδα Αλήθειας, που έκανε κάποια κυρία Σδούκου της Δεξιάς να αναφωνήσει τρεις φορές «ζήτω» και τον του Μητσοτάκη Μαρινάκη να ανατριχιάσει.
Βασικά από την «αποκαλυπτική συνέντευξη» αυτή αποκαλύφθηκε ένα πράγμα: ότι ο Στουρνάρας επιμένει στο διαζύγιό του με την ντροπή. Δεν ντρέπεται με τίποτε. Δεν ντράπηκε να μεταπηδήσει από τον σοσιαλισμό στο ΙΟΒΕ, από το ΙΟΒΕ υπουργός Οικονομικών της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά, κι από κει, όταν η οικονομική και πολιτική μασονία το χρειάστηκε, στην ΤτΕ. Και δεν ντρέπεται φυσικά, έπειτα από δώδεκα συναπτά έτη αγκαλιά με τη θέση του διοικητή εκεί, με όσα προνόμια αυτό συνεπάγεται, να διεκδικεί άλλα έξι. Και να επικυρώνει μέσω της Ομάδας Αλήθειας τα διαπιστευτήρια υποταγής στον Μητσοτάκη, μήπως κερδίσει την καρδιά του και άλλη μια χρυσή εξαετία.
Με όλα αυτά, σιγά μην ντρεπόταν να συναγελαστεί με την Ομάδα Αλήθειας, που έρπει στα όρια του δεξιού παρακράτους. Και να εξομολογηθεί σε… οικογενειακό περιβάλλον πώς αντιστάθηκε σθεναρά στον σκοτεινό Τσίπρα και επιβραβεύτηκε με το χειροκρότημα του Ντράγκι. Ορθιου μάλιστα! Πόσο αχρείαστο ήταν το Τρίτο Μνημόνιο, καθώς τα πράγματα είχαν «μπει στο αυλάκι» και ο Τσίπρας, αντί να λέει όπως ο ίδιος «ναι σε όλα», έβαλε τη χώρα σε περιπέτειες με την αντίσταση στους δανειστές και τη διαπραγμάτευση. Και επίσης πώς τόλμησε –ο εκλεγμένος δημοκρατικά πρωθυπουργός της χώρας– να θέλει να έχει κάποιο λόγο στην επιλογή των διοικήσεων των τραπεζών!
Ετσι λοιπόν: ο υπουργός Οικονομικών που ανέλαβε να επιβάλει το Δεύτερο Μνημόνιο, με ανυπολόγιστο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Και που αφού απέτυχε σ' αυτό διορίστηκε επικεφαλής της ΤτΕ, ως προγεφύρωμα των δανειστών και ασπίδα όσων χρεοκόπησαν τη χώρα. Ο συναυτουργός της «παρένθεσης» που είχαν ετοιμάσει για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο τραπεζίτης που κήρυσσε την πλήρη και χωρίς καμιά αντίσταση υποταγή στους δανειστές και έβαζε τρικλοποδιές στην ίδια του τη χώρα σε κάθε βήμα της διαπραγμάτευσης, κινδυνολογούσε με τη σφραγίδα της ΤτΕ, έβαζε πλάτη στους εκβιασμούς των δανειστών, τώρα έφτασε στο τελευταίο σκαλοπάτι: σε συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα του Τσίπρα για λογαριασμό του Μητσοτάκη.
Αλλά, ας είμαστε εξηγημένοι. Το ότι ως κεντρικός τραπεζίτης, αντί να στηρίξει τους πολίτες που δυναστεύονται από την τραπεζική ασυδοσία, αναμασά τα ψέματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που βυθίζεται στην αναξιοπιστία και τη διαφθορά, δεν είναι προσωπικό του ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό. Και σίγουρα δεν είναι προσωπικό του ζήτημα ο τρόπος που επέλεξε να το κάνει – η ακραία θεσμική, πολιτική και προσωπική κατάπτωση. Αλλά, από την άλλη, γιατί να απορούμε που ο Στουρνάρας υποδύεται τον τοξικό τραπεζίτη για να γίνει αρεστός στον Μητσοτάκη; Οταν το κράτος είναι λάφυρο, δεν δικαιούται κι αυτός ένα καλό μερτικό; Ως επιβράβευση του ήθους του τουλάχιστον…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών (14.2.2026)
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Ο τοξικός τραπεζίτης
https://www.zoornalistas.com/2026/02/blog-post_63.html
Feb 15th 2026, 11:13
Με τον Στουρνάρα ισχύει το γνωστό του Μπρεχτ: Δεν με ενδιαφέρει τι λέει, αλλά ποιος το λέει. Γιατί η αξιοπιστία αυτού του τσάρου του τραπεζικού μας συστήματος –τόσο δημοκρατικού και ανθρώπινου όσο ο ίδιος– έχει εξανεμιστεί από τη μακρά και επιτυχημένη θητεία του στις λεωφόρους της Εφορίας για τους πολλούς και της ευφορίας για τους λίγους. Και στα σκοτεινά μονοπάτια των σχέσεων με το κατεστημένο που χρεοκόπησε τη χώρα. Στο διάδημά του όμως προστέθηκε τελευταία και άλλο ένα πετράδι: η εμφάνισή του στην Ομάδα Αλήθειας, που έκανε κάποια κυρία Σδούκου της Δεξιάς να αναφωνήσει τρεις φορές «ζήτω» και τον του Μητσοτάκη Μαρινάκη να ανατριχιάσει.
Βασικά από την «αποκαλυπτική συνέντευξη» αυτή αποκαλύφθηκε ένα πράγμα: ότι ο Στουρνάρας επιμένει στο διαζύγιό του με την ντροπή. Δεν ντρέπεται με τίποτε. Δεν ντράπηκε να μεταπηδήσει από τον σοσιαλισμό στο ΙΟΒΕ, από το ΙΟΒΕ υπουργός Οικονομικών της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά, κι από κει, όταν η οικονομική και πολιτική μασονία το χρειάστηκε, στην ΤτΕ. Και δεν ντρέπεται φυσικά, έπειτα από δώδεκα συναπτά έτη αγκαλιά με τη θέση του διοικητή εκεί, με όσα προνόμια αυτό συνεπάγεται, να διεκδικεί άλλα έξι. Και να επικυρώνει μέσω της Ομάδας Αλήθειας τα διαπιστευτήρια υποταγής στον Μητσοτάκη, μήπως κερδίσει την καρδιά του και άλλη μια χρυσή εξαετία.
Με όλα αυτά, σιγά μην ντρεπόταν να συναγελαστεί με την Ομάδα Αλήθειας, που έρπει στα όρια του δεξιού παρακράτους. Και να εξομολογηθεί σε… οικογενειακό περιβάλλον πώς αντιστάθηκε σθεναρά στον σκοτεινό Τσίπρα και επιβραβεύτηκε με το χειροκρότημα του Ντράγκι. Ορθιου μάλιστα! Πόσο αχρείαστο ήταν το Τρίτο Μνημόνιο, καθώς τα πράγματα είχαν «μπει στο αυλάκι» και ο Τσίπρας, αντί να λέει όπως ο ίδιος «ναι σε όλα», έβαλε τη χώρα σε περιπέτειες με την αντίσταση στους δανειστές και τη διαπραγμάτευση. Και επίσης πώς τόλμησε –ο εκλεγμένος δημοκρατικά πρωθυπουργός της χώρας– να θέλει να έχει κάποιο λόγο στην επιλογή των διοικήσεων των τραπεζών!
Ετσι λοιπόν: ο υπουργός Οικονομικών που ανέλαβε να επιβάλει το Δεύτερο Μνημόνιο, με ανυπολόγιστο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Και που αφού απέτυχε σ' αυτό διορίστηκε επικεφαλής της ΤτΕ, ως προγεφύρωμα των δανειστών και ασπίδα όσων χρεοκόπησαν τη χώρα. Ο συναυτουργός της «παρένθεσης» που είχαν ετοιμάσει για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο τραπεζίτης που κήρυσσε την πλήρη και χωρίς καμιά αντίσταση υποταγή στους δανειστές και έβαζε τρικλοποδιές στην ίδια του τη χώρα σε κάθε βήμα της διαπραγμάτευσης, κινδυνολογούσε με τη σφραγίδα της ΤτΕ, έβαζε πλάτη στους εκβιασμούς των δανειστών, τώρα έφτασε στο τελευταίο σκαλοπάτι: σε συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα του Τσίπρα για λογαριασμό του Μητσοτάκη.
Αλλά, ας είμαστε εξηγημένοι. Το ότι ως κεντρικός τραπεζίτης, αντί να στηρίξει τους πολίτες που δυναστεύονται από την τραπεζική ασυδοσία, αναμασά τα ψέματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που βυθίζεται στην αναξιοπιστία και τη διαφθορά, δεν είναι προσωπικό του ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό. Και σίγουρα δεν είναι προσωπικό του ζήτημα ο τρόπος που επέλεξε να το κάνει – η ακραία θεσμική, πολιτική και προσωπική κατάπτωση. Αλλά, από την άλλη, γιατί να απορούμε που ο Στουρνάρας υποδύεται τον τοξικό τραπεζίτη για να γίνει αρεστός στον Μητσοτάκη; Οταν το κράτος είναι λάφυρο, δεν δικαιούται κι αυτός ένα καλό μερτικό; Ως επιβράβευση του ήθους του τουλάχιστον…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών (14.2.2026)
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672