Γκραφίτι, η μνήμη της πόλης (ενθύμιο Ελένης Τοπαλούδη)
zoornalistas
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Γκραφίτι, η μνήμη της πόλης (ενθύμιο Ελένης Τοπαλούδη)
https://www.zoornalistas.com/2026/01/blog-post_406.html
Jan 30th 2026, 17:55
Είμαι την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι και βαριέμαι τη ζωή μου.
Νορμάλ δηλαδή, άμα δε βαριέσαι τη ζωή σου Κυριακή μεσημέρι, ειλικρινά πρέπει να σε βάλουν στη γυάλα και να σε δείχνουν.
Τι να κάνω, τι να κάνω, θα κάνω αυτό που με τρώει και με σώνει πάντοτε.
Θα βγω να φωτογραφίσω γκραφίτι!
Μπαίνω στο τουτού, βγαίνω Κηφισίας, σκέφτομαι να καταλήξω Κυψέλη, αλλά έπεφτε κάπως ο ήλιος, λέω κάτσε να το σταματήσω πιο κοντά, να προλάβω λίγο φως.
Το αφήνω ανάμεσα Προσφυγικά και Άρειο Πάγο, κλειδώνω, βγαίνω στο κυνήγι.
Κατεβαίνω τη Λουκάρεως.
Και πριν φτάσω Αλεξάνδρας, κοιτάω δεξιά, στην Παράσχου ή στην Λομβάρδου δε θυμάμαι τώρα, βλέπω το γκραφίτι και είναι σαν να με βάρεσε το ρεύμα.
Ένα γυναικείο πρόσωπο και από κάτω να γράφει "δικαιοσύνη, καμία μόνη".
To πρόσωπο να φαίνεται καθαρά, τα λόγια τα είχε μισοπατήσει μια ταγκιά.
Όπου "πάτημα" στη γλώσσα των γκραφίτι, είναι να γράψει κάποιος άλλος κάτι πάνω σ' αυτό που έγραψες εσύ.
Χαζομάρες για τα παιδάκια και γελοίοι ανταγωνισμοί της γειτονιάς και της τεστοστερόνης…
Αλλά το πρόσωπο.
Το πρόσωπο σε κοίταζε στα μάτια.
Το πρόσωπο σε μαγνήτιζε, σε κράταγε αιχμάλωτο.
Το πρόσωπο σου μίλαγε με μια φωνή εξώκοσμη, σαν να σου έλεγε "δεν με νοιάζει να ξεχάσεις εμένα, με νοιάζει να μην ξεχάσεις αυτό που μου κάνανε".
Το πρόσωπο της Ελένης Τοπαλούδη…
Της πιτσιρίκας από τις Σέρρες, που τη δολοφόνησαν δυο κτήνη πριν από επτά χρόνια στη Ρόδο.
Με τρόπο φριχτό, πιο φριχτό δε γίνεται, γιατί ήταν ακόμη ζωντανή όταν την πέταξαν οι φονιάδες στη θάλασσα.
Μετά απ' το βιασμό…
"Είμαι εδώ, δεν φεύγω" ήταν σαν να μου έλεγε το πρόσωπο της Ελένης το ζωγραφισμένο στον τοίχο, σίγουρα έχουν περάσει χρόνια από τότε που κάποιος γκραφιτάς το αποτύπωσε με στένσιλ, προφανώς με αφορμή τη δίκη των εγκληματιών.
"Εσύ που περνάς από εδώ, θα με βλέπεις και σήμερα και αύριο και κάθε μέρα", ήταν σαν να την άκουγα να ψιθυρίζει, "εσύ που περνάς από εδώ, δεν μπορείς να ξεφύγεις απ' τη ματιά μου".
Αν, όμως, κάτσεις μια στιγμή να τη σκεφτείς, θα συμπλήρωνα εγώ, ίσως καταφέρεις να ξεφύγεις απ' τη μοίρα της…
Συνέχισα το δρόμο μου προς το Απόστολος Νικολαΐδης, δούλευε το κεφάλι μου ανάποδα.
Θυμόμουν που είχα γράψει κάποτε ότι τα γκραφίτι είναι η φωνή της πόλης, άρεσε σε ένα σωρό μπαγλαμάδες, το πουλάνε από τότε για δικό τους.
Κι όπως περπάταγα, κατέληξα ότι δεν είναι μόνο η φωνή της πόλης, αλλά είναι και η μνήμη της.
Και όχι μόνο της πόλης, της Ελλάδας όλης.
Μνήμη ζωντανή, μνήμη ζόρικη, μνήμη χαίνουσα όπως στην περίπτωση της Τοπαλούδη.
Δεν είναι τα γκραφίτι μια πιτσικουλιά στην οθόνη του κομπιούτερ ή του κινητού, δέκα δευτερόλεπτα, είκοσι τριάντα το βιντεάκι, πάει πέρασε κι αυτό, πάμε στο επόμενο, φρέσκα κουλούρια.
Τα γκραφίτι είναι πολύ πιο συμπυκνωμένη και πολύ πιο ζόρικη εντύπωση και χτυπάει στο σταυρί κατευθείαν.
Γι' αυτό, άλλωστε, και αγωνίζονται να τα απαγορεύσουν με κάθε τρόπο, γιατί μπορεί σε μια στιγμή μέσα να σε τινάξουν στον αέρα.
Και να σου θυμίσουν όλα όσα παλεύεις να ξεχάσεις, μπας και βγει η μέρα…
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672
Περιήγηση στον ζωολογικό κήπο των media, της ενημέρωσης και της (μικρο)πολιτικής
Γκραφίτι, η μνήμη της πόλης (ενθύμιο Ελένης Τοπαλούδη)
https://www.zoornalistas.com/2026/01/blog-post_406.html
Jan 30th 2026, 17:55
Είμαι την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι και βαριέμαι τη ζωή μου.
Νορμάλ δηλαδή, άμα δε βαριέσαι τη ζωή σου Κυριακή μεσημέρι, ειλικρινά πρέπει να σε βάλουν στη γυάλα και να σε δείχνουν.
Τι να κάνω, τι να κάνω, θα κάνω αυτό που με τρώει και με σώνει πάντοτε.
Θα βγω να φωτογραφίσω γκραφίτι!
Μπαίνω στο τουτού, βγαίνω Κηφισίας, σκέφτομαι να καταλήξω Κυψέλη, αλλά έπεφτε κάπως ο ήλιος, λέω κάτσε να το σταματήσω πιο κοντά, να προλάβω λίγο φως.
Το αφήνω ανάμεσα Προσφυγικά και Άρειο Πάγο, κλειδώνω, βγαίνω στο κυνήγι.
Κατεβαίνω τη Λουκάρεως.
Και πριν φτάσω Αλεξάνδρας, κοιτάω δεξιά, στην Παράσχου ή στην Λομβάρδου δε θυμάμαι τώρα, βλέπω το γκραφίτι και είναι σαν να με βάρεσε το ρεύμα.
Ένα γυναικείο πρόσωπο και από κάτω να γράφει "δικαιοσύνη, καμία μόνη".
To πρόσωπο να φαίνεται καθαρά, τα λόγια τα είχε μισοπατήσει μια ταγκιά.
Όπου "πάτημα" στη γλώσσα των γκραφίτι, είναι να γράψει κάποιος άλλος κάτι πάνω σ' αυτό που έγραψες εσύ.
Χαζομάρες για τα παιδάκια και γελοίοι ανταγωνισμοί της γειτονιάς και της τεστοστερόνης…
Αλλά το πρόσωπο.
Το πρόσωπο σε κοίταζε στα μάτια.
Το πρόσωπο σε μαγνήτιζε, σε κράταγε αιχμάλωτο.
Το πρόσωπο σου μίλαγε με μια φωνή εξώκοσμη, σαν να σου έλεγε "δεν με νοιάζει να ξεχάσεις εμένα, με νοιάζει να μην ξεχάσεις αυτό που μου κάνανε".
Το πρόσωπο της Ελένης Τοπαλούδη…
Της πιτσιρίκας από τις Σέρρες, που τη δολοφόνησαν δυο κτήνη πριν από επτά χρόνια στη Ρόδο.
Με τρόπο φριχτό, πιο φριχτό δε γίνεται, γιατί ήταν ακόμη ζωντανή όταν την πέταξαν οι φονιάδες στη θάλασσα.
Μετά απ' το βιασμό…
"Είμαι εδώ, δεν φεύγω" ήταν σαν να μου έλεγε το πρόσωπο της Ελένης το ζωγραφισμένο στον τοίχο, σίγουρα έχουν περάσει χρόνια από τότε που κάποιος γκραφιτάς το αποτύπωσε με στένσιλ, προφανώς με αφορμή τη δίκη των εγκληματιών.
"Εσύ που περνάς από εδώ, θα με βλέπεις και σήμερα και αύριο και κάθε μέρα", ήταν σαν να την άκουγα να ψιθυρίζει, "εσύ που περνάς από εδώ, δεν μπορείς να ξεφύγεις απ' τη ματιά μου".
Αν, όμως, κάτσεις μια στιγμή να τη σκεφτείς, θα συμπλήρωνα εγώ, ίσως καταφέρεις να ξεφύγεις απ' τη μοίρα της…
Συνέχισα το δρόμο μου προς το Απόστολος Νικολαΐδης, δούλευε το κεφάλι μου ανάποδα.
Θυμόμουν που είχα γράψει κάποτε ότι τα γκραφίτι είναι η φωνή της πόλης, άρεσε σε ένα σωρό μπαγλαμάδες, το πουλάνε από τότε για δικό τους.
Κι όπως περπάταγα, κατέληξα ότι δεν είναι μόνο η φωνή της πόλης, αλλά είναι και η μνήμη της.
Και όχι μόνο της πόλης, της Ελλάδας όλης.
Μνήμη ζωντανή, μνήμη ζόρικη, μνήμη χαίνουσα όπως στην περίπτωση της Τοπαλούδη.
Δεν είναι τα γκραφίτι μια πιτσικουλιά στην οθόνη του κομπιούτερ ή του κινητού, δέκα δευτερόλεπτα, είκοσι τριάντα το βιντεάκι, πάει πέρασε κι αυτό, πάμε στο επόμενο, φρέσκα κουλούρια.
Τα γκραφίτι είναι πολύ πιο συμπυκνωμένη και πολύ πιο ζόρικη εντύπωση και χτυπάει στο σταυρί κατευθείαν.
Γι' αυτό, άλλωστε, και αγωνίζονται να τα απαγορεύσουν με κάθε τρόπο, γιατί μπορεί σε μια στιγμή μέσα να σε τινάξουν στον αέρα.
Και να σου θυμίσουν όλα όσα παλεύεις να ξεχάσεις, μπας και βγει η μέρα…
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
You are receiving this email because you subscribed to this feed at https://blogtrottr.com?lctg=1169672
If you no longer wish to receive these emails, you can unsubscribe here:
https://blogtrottr.com/unsubscribe/nfz/FfCjQp?lctg=1169672